Að kasta sökklínu
- 4 days ago
- 4 min read
Hingað til hef ég ekki haft neina ánægju að kasta sökklínum hvorki sökkendalínu né fullri sökklínu. Það kemur ekki á óvart því við vitum að þær verða að vera þungar fremst til að sökkva og þær geta því „slegið“ duglega (e. kick). Það hefur því reynst mér talsvert erfiðara að kasta sökklínu en flotlínu.
Nú er á markaði nýleg hönnun á fullri sökklínu sem hefur fengið nafnið „Sonar Titan 3D Triple Density”. Hún er hönnuð þannig að stærstur hluti rennilínunnar (uþb. 45 fet) hefur minnsta þéttleikann - síðan koma uþb. 20 fet af rennilínu sem er þéttari - loks er línuhausinn 35 fet þéttastur. Þessi lína sekkur því bein skv. guðspjallinu og er því lítill slaki til staðar og því auðveldara að bregða við fiski og setja öngulinn. Að auki heldur framleiðandinn Scientific Anglers því fram að línan sé eins og flotlína að kasta.
Þegar ég sá þessar fullyrðingar þá var fyrsta viðbragðið „enn ein markaðssetningar þvælan”. Ef það hljómar of gott til að vera satt ———.
Svo fór ég að líta betur á þessa línu og vakti hún forvitni mína. Náði mér í eina sem er framþung #6 S (I-S3-S5 (intermediate - sökk 3 - sökk 5)). Prófaði hana í Laxá í Mývatnssveit og hún svínvirkaði í stóru straumhörðu flóunum eins og Steinsrassi og Hólkotsflóa. Hún sekkur vel og auðvelt var að bregðast við töku þannig að fyrsta fullyrðingin stenst. Seinni fullyrðingin að það sé eins að kasta henni og flotlínu er einnig sannleikanum samkvæm. Hér er því komin sökklína sem er nær fullkomin að mínu mati.
Hvers vegna er erfiðara að kasta hefðbundnum sökklínum sem „slá"?
Sökklínur eru hannaðar til að sökkva og kasta þungum flugum og ná til fiska sem flotlínur ná ekki til. Þær eru ekki hannaðar til að gott sé að kasta þeim. Þessar línur slá vegna þess að taumurinn getur ekki „blætt” umframorkunni í enda flugulínunnar.
Vandinn er massa umskiptin frá línuendanum til taumsins. Það er ómögulegt að hafa massa þykka enda taumsins þann sama og massa línuendans. Línuendinn getur verið þunnur en er umtalsvert þungur vegna þéttleika síns – munið hann á að sökkva. Til að hafa sama massa í línuendanum og taumnum þyrfti taumurinn að vera talsvert sverari en línuendinn.
Rétt hannaðar línur með sökkenda hafa massa prófíl (hvernig massinn dreifist í hausnum) sem breytist ekki þegar farið er frá flothluta til sökkhluta línunnar (sökkendalína, e. sinking tip). Flothlutinn er þykkur en sökkhlutinn er þunnur en massi per sentimeter er sá sami. Illa hannaðar sökkendalínur hafa ójöfn massa umskiftin.
Tvær villur
Flugukastarar fara oft villur vegar þegar þeir kasta og setja upp sökklínur.
Línan. Fyrsta villan á við línuna. Skiljanlega reyna kastarar að kasta sökklínunni eins og flotlínu en það er ekki gott. Þegar sökklínu er kastað beint aftur þá mun hún slást til (e. bounce) og slaki myndast. Slakinn eykst í hverju kasti og við missum stjórn á línunni. Munið að stórar þungar flugur eru oft notaðar með sökklínum og bíða tækifæris að lenda á hnakka kastarans (eyru eru góðir lendingarstaðir líka). Þegar sökklínu er kastað þarf að lágmarka fölsk köst enda geta þau beinlínis verið hættuleg.
Taumurinn. Seinni villan á við tauminn. Línuendi taumsins er mjög oft allt of þunnur þannig að flutningur orku er lítill en það eykur sláttinn. Notkun á of þunnum taumi er óþvinguð villa. Vera má að kastfærni kastarans sé að þróast en fyrirhöfnin að hnýta á of þunnan taum er sú sama og hnýta á þykkari taum.
Þar sem málið með sökklínur eru aðeins umskiftin að taumnum þá er engin nauðsyn á löngum taumum. Taumurinn þarf bara að vera nógu langur til að minnka svolítið sláttinn en ekki lengri. Þegar flugulínan slær þá slær auðvitað taumurinn líka. Taumurinn frá flugulínunni temprar sláttinn svolítið og 2-3 fet er nægjanlegt. Síðan má bæta við taumefni og hafa allan tauminn 4-6 fet og það má lifa við að kasta þessu. Stuttur taumur er mjög hjálplegur við að kom flugunni niður – enda gengur það hraðar fyrir sig en þegar lengri taumur er notaður.
Hvernig á að kasta sökklínu sem „slær"
Lausnin.
Það er torvelt að hefja bakkast þegar línan er í vatni og verður því að ná línunni upp í yfirborð áður en bakkast hefst. Ég nota veltikast til þess (e. roll cast pickup). Gleymdu fleygmynduðum bugum – mjög erfitt er að hafa stjórn á svona línum þannig. Opnaðu upp bugina til að minnka sláttinn. Eitt bakkast og legðu línuna á vatnsflötin augnablik. Lyftu línunni upp og inn í annað bakkast og skjóttu línunni út lengra. Ekki nein fölsk köst. Leggja línuna augnablik á vatnsflötin og svo nýtt kast og lengra út osfrv.. Þessi aðferð er öruggari og auðveldari en að kasta þéttum þungum haus og þungri flugu. Svokallað „Belgískt“ kast er einnig nothæft sérlega þegar vindur stendur á kasthliðina. Þegar þú strippar inn línuna þá er hún í vatninu en ekki á vatninu eins og þegar flotlína er notuð. Það er ekki mögulegt að fara í bakkast með línuna svona. Þú gætir jafnvel brotið stöngina. Lausnin er að veltikasta einu sinni eða tvisvar og ná línunni upp í yfirborðið og þá má fara í bakkast. Mundu að kremja niður agnhaldið fyrir sjálfan þig ef ekki fyrir fiskinn ef ske kynni.
Her má sjá myndband um „belgískt” kast.
Stjórn á sökklínu. Lína sem er „strippuð” inn mun sökkva í vatn og kemur ekki eins auðveldlega upp við köst samanborið við flotlínu. Halda má línunni hringaðri í línuhendi eða nota stripping körfu.
Stöng. Að kasta sökklínu snýst ekki um stutt köst og nákvæmni heldur lengd og að fara yfir mikið vatn. Þess vegna eru mjúkar stangir (núðlur) ekki heppilegar.
Comments